هنر هفتم

بیوگرافی

film2000 — Sat, 19 Dec 2009 18:43:51 GMT

به افتخار محاکمه در خیابان "میخوانییییییییییییییییییییییم"

مسعود کیمیایی درسال 1322درتهران متولد شد تحصیلات خودرا تا مقطع دیپلم ادامه داد شوق و علاقه او به سینما سبب شد کارخود را به صورت عملی نزد بزرگان سینما آغاز کندبادستیاری ساموئل خاچیکیان در فیلم .

خداحافظ رفیق با محیط حرفه ای سینما آشنا گردید

او نخستين تجربه حرفه اي خود را در فيلم بيگانه بيا آموخت. و با ساخت دومین فیلم بلندش (قیصر) موج جدیدی را در سینمای ایران پایه گذاری کرد که این نوع سینما تا سال 1357 ادامه پیدا کردفیلمهای زیادی از روی قیصر ساخته شدقیصر قهرمان جدیدی را به مردم معرفی کرد که ریشه در تاریخ و جغرافیای ایران داشت و بازیگران بسیاری با فیلمهای کیمیایی مطرح شدند : بهروز وثوقی ، بهمن مفید ، جمشید هاشم پور ، گلچهره سجادیه ، فریماه فرجامی، فرامرز صدیقی ، احمد نجفی ، شاهد احمدلو، فریبرز عرب نیا، هدیه تهرانی، محمدرضا فروتن، میترا حجار و ... ازديگر فعاليت هاي استاد کیمیایی مي توان به داستان نويسي و تدریس در مدرسه سینمایی

ازديگر فعاليت هاي استاد کیمیایی مي توان به داستان نويسي و تدریس در مدرسه سینمایی کارگاه آزاد فیلم که زیر نظرخودشان اداره میشود اشاره کرد

محاکمه درخیابان (۱۳۸8
رئيس (۱۳۸۵
حكم (۱۳۸۴
سربازهاي جمعه (۱۳۸۲
اعتراض (۱۳۷۸
فرياد (۱۳۷۷
مرسدس (۱۳۷۶
سلطان (۱۳۷۵
ضيافت (۱۳۷۴
تجارت (۱۳۷۳
ردپاي گرگ (۱۳۷۰
گروهبان (۱۳۶۹
دندان مار (۱۳۶۸
سرب (۱۳۶۷
تيغ و ابريشم (۱۳۶۴
خط قرمز (۱۳۶۰
سفر سنگ (۱۳۵۶
غزل (۱۳۵۵
گوزنها (۱۳۵۳
خاك (۱۳۵۲
بلوچ (۱۳۵۱
داش آكل (۱۳۵۰
رضا موتوري (۱۳۴۹
قيصر (۱۳۴۸
بيگانه بيا (۱۳۴۷


دفترشعر استاد با عنوان زخم عقل دردیماه 1382 توسط انتشارات ورجاوند به چاپ رسیداستاد درباره مجموعه اشعار خود نوشته است : « این شعرها فضاها و رسوم متفاوتی دارند. به هر حال هر آنچه بر این شعرها گذشته، حالات ناگواری بوده ند که یک پایان نامه و یا آخرنویسی در زندگی ام داشته باشم

نخستین رمان استاد با عنوان جسدهای شیشه ای دربهمنماه 1380 توسط انتشارات آتیه به چاپ رسید ودر مدتی کمتر از یکماه چاپ دوم آن نیز منتشرشد

محکمه در خیابان

film2000 — Sat, 19 Dec 2009 18:28:18 GMT

اینم یه مطلب دیگه درباره ی "محاکمه در خیابان"

می گویند مسعود کیمیایی در بیست و هفتمین فیلمش تغییر کرده و فیلم متفاوتی ساخته؛ می نویسند این یکی با بقیه فرق می کند و حرف دیگری می زند, راه دیگری می رود و نظرگاه دیگری دارد... و حالا دوستداران سینما و سینماگر – مثل همیشه – دو جبهه شده اند و دو جور حرف می زنند. عده ای می گویند چه خوب که کیمیایی از خر شیطان پیاده شده و بعد از چهل سال پایمردی روی حرف و عقیده و لهجه اش دارد مسیر دیگری را شروع می کند و آن کار دیگر را در پیش گرفته و خلاصه چه خوب که فیلمساز به راه آمده و سر به راه شده است. گروه دوم اما این ماجرا را خوش ندارند و می گویند کیمیایی را همان طور می خواهند که بود؛ با همان حرف ها, همان لهجه و همان جهانبینی و می گویند چه حیف که آن دنیا دارد رنگ و رو عوض می کند.
انگار ظاهراً چاره ای نیست جز این که وارد یکی از این جبه ها شویم و یکی از این دو مسیر را برای گفتن و نوشتن و تحلیل بیست و هفتمین فیلم کیمیایی در پیش بگیریم. اما این همه ماجرا نیست. خط سومی هم همیشه هست که من یکی دوست دارم روی آن راه بروم و این چند خط پیش درآمدی باشد برای حرف های زیاد و مختلفی که می شود و باید درباره تازه ترین ساخته فیلمسازمان بزنم. حرف من در خلاصه ترین شکل این است که کیمیایی «محاکمه در خیابان» را - بر خلاف خیلی های دیگر – متفاوت و متغیر و متضاد با گذشته ی دور و نزدیکش نمی بینم و تفاوت ماهوی میان حرف و لهجه ی این یکی با فیلم های قبلی پیدا نمی کنم. این که می گویم در مقام ارزشگذاری و حرف زدن درباره کیفیت نهایی فیلم تازه نیست, بلکه بیش تر مقصودم توصیف و توضیح دنیای ویژه و آشنای کیمیایی و آدم ها و وقعیت هایش است, که اگر بنا بر ارزشگذاری و مقایسه کیفی و اجرایی باشد هین جا بگویم که «محاکمه در خیابان» - به دلایل مختلفی که تشریحش در این یادداشت نمی گنجد - جزو آثار خوب و دلنشین این سال های سازنده اش است. این چند خط را فقط بپردازم به این که کمی برایم عجیب است که اغلب دارند می گویند حرف و جهانبینیِ پسِ پشتِ این یکی با بقیه فرق دارد.
مسعود کیمیایی را در این حدود نیم قرن, همیشه به عنوان راوی و عکاس وضعیت های تراژیک جامعه اطرافش شناخته ایم و «محاکمه در خیابان» هم دقیقاً روایت تراژدی امروز است. قهرمان های اصیل و دلپذیر کیمیایی هنوز همان طور هستند (مثل نکویی و ؟؟؟ دوست امیر) و فیلمساز هنوز با همان دقت و وسواس و تردستی خاصش به آن ها نگاه می کند و ازشان عکس می گیرد و همان قدر برای شان ارزش قائل است و به شان دل می دهد و دل می برد. بی دلیل نیست که سکانس برخورد امیر و دوستش در آن تعمیرگاه ماشین و یا سکانس معارفه با شخصیت نکویی و تمام آن اپیزود این قدر به دل همه – موافق و مخالف – نشسته است. این ها حکایت قهرمان های هنوز و همیشه ی کیمیایی هستند و درست به دلیل نگاه درست همیشگی اش به تراژدی زندگی قهرمان های اصیل در روزگار بی اصالت کم و کوتاه و مقتصدانه برگزار می شود. یکی ( ... با بازی کوتاه اما موثر حامد بهداد) در یک سکانس می آید و حرف دلش را به بهترین شکل می گوید و نقشش را ایفا می کند و حذف می شود, جوری که امیر هم حرفش را حتی به اندازه عبد و مرجان قبول نمی کند. آن دیگری هم (با بازی درجه یک و فراموش نشدنی محمدرضا فروتن) فقط همین قدر فرصت پیدا می کند که به زیباترین شکل از شرایط دور و برش ابراز انزجار کند و بگوید حالش از دنیایی که درش زندگی می کند بهم می خورد و از ته دل بخواهد شریک خائن بی کلاسش او را بکشد تا پاک شود و از کثافتی مثل او رد شود. این همه ی مهلتی ست که این روزگار به قهرمان های تیپیک کیمیایی برای بودن و وجود داشتن می دهد. خیلی کم تر و کم شکوه تر از قیصر و داش آکل, قدرت و سید, نوری و همه ی رضاهای دوست داشتنی و اصیل قبلی. در عوض دور و برشان را تا دل تان بخواهد آدم های بدلی و ناجور و بی ارزش گرفته اند که کیمیایی – باز مثل همیشه – با نگاه پر از نفرت و هجوآمیز براندازشان می کند و برای نشان دادن شان راهی جز مضحکه پیدا نمی کند. فرقی هم نیست بین این ها با آن بدل های قبلی مثل آب منگل ها و اصغر هروئین فروش و کاکا رستم و عبدل و حد میثاق و ... همان قدر منفور, همان قدر مضحک و همان قدر لایق دل دادن فیلمساز و دل سپردن تماشاگر. این جا اما علاوه بر این دو قطب همیشگی خیر و شر, به طبع دنیای پیچیده و متناقضی که درش به سر می بریم, سه شخصیت پیچیده با روانشناسی و رفتارشناسی خاص و دیریاب هم به این جمع اضافه شده است. عبد, مرجان و زن نکویی با دو بازی به یادماندنی از حمیدرضا افشار و شبنم درویش و یک درخشش استثنایی از نیکی کریمی. شخصیت هایی که برای توصیف شان فرصت دیگری لازم است.
خلاصه این که در کماکان بر همان پاشنه می چرخد؛ راوی تراژدی آدم ها این بار هم تقدیر محتوم و تراژیک بچه لات ژیگول شده ی طفلکیِ امروز را به درستی عکاسی کرده است. او هنوز هم – باز تاکید می کنم, مثل همیشه – قصه سرمای زمستان را از سبزی بهار بیش تر دوست دارد. دوربین کیمیایی در این شهر و جامعه دنبال قهرمان های اصیلش می چرخد و در این مسیر طبیعی ست که بیش تر پلشتی و بی اصالتی ببینید و قاب بگیرد. اگر روزگاری بیش تر عکس های فیلمش صرف شمایل نگاری و تماشای قهرمان ها می شد, امروز فقط لابلای نماهای معوج و منقلب کننده شهر واژگون چند دقیقه ای مهلت این تصویرسازی ها دست می دهد. مرثیه و تراژدی دنیای کیمیایی در «محاکمه در خیابان» از دل همین تضاد و تقابل دو وضعیت و جلوه های بصری متفاوت اش شکل می گیرد و معنا می شود؛ از میزانسن های متفاوت, انتخاب هوشمندانه بازیگران نقش قهرمان و بدمن ها و تفاوت بنیادین شهر و خیابان های برآشوبنده اش با گوشه ی امن و تنها پناهگاه باقی مانده برای امثال نکویی که برای لحظه هایی – فقط به قدر جایگاهش در جهان قهرمان گریز و اسطوره کش امروز - در هیبت قهرمانی باشکوه بیاید و اجازه بدهد فیلمساز توانای ما شمایلش را ثبت کند و بعد یک جور درست و حسابی کلکش را بکند تا برسد سر وقت کثافت های دور و برش که قهرمان تنهای ماجرا ازشان رد شد و رفت.

اینم:

فکر مي‌کنم اگر قرار بود شخصيت‌ها بازتر از اين باشند، ديگر فيلم به هيچ عنوان اجازه اکران نمي‌گرفت

سینمای ما - «محاکمه در خيابان، تهران را سفيد و شفاف نمي بيند و آن را سياه نشان مي دهد. اين براي بيننده کاملاً مشهود است.» مسعود کيميايي کارگردان فيلم «محاکمه در خيابان» عصر يکشنبه اول آذرماه در کانون فيلم فرهنگسراي ارسباران پس از نمايش آخرين ساخته اش اين را گفت. کيميايي پس از نمايش فيلمش با حضور جمعي از عوامل و جواد طوسي (منتقد و مجري) در نشست نقد و بررسي فيلم حاضر شد و به سوالات حاضران پاسخ داد.

در ابتداي نشست نقد و بررسي «محاکمه در خيابان» کيميايي سخنان خود را چنين آغاز کرد؛ «چهار فيلمنامه به وزارت ارشاد ارائه دادم که هر بار به دلايلي رد شدند تا اينکه دوست خوبم اصغر فرهادي داستان را از نگاه ديگري بازنويسي کرد و به وزارت ارشاد ارائه داد و بالاخره اجازه ساخت را دريافت کرديم. در واقع اين سناريو تعمير شده است.»

به گزارش روابط عمومي فرهنگسراي ارسباران کيميايي درباره موضوع فيلم و رابطه آن با جامعه امروز نيز چنين توضيح داد؛ «ترجيح مي دهم با واژه ها سراغ معنا نرويم. آنچه شما ديديد کامل ترين است و گفته هاي من ممکن است قضيه را پيچيده تر کند. اين فيلم تهران را سفيد و شفاف نمي بيند و آن را به حالتي سياه نشان مي دهد.» مسعود کيميايي ادامه داد؛ «اين سياهي در رابطه ميان انسان ها هم کاملاً مشهود است و به نظرم همين توضيح کافي است چرا که محاکمه در خيابان صدا و تصوير امروزي تهران است و براي بيننده امروزي قابل لمس است.» او ادامه داد؛ «براي فيلمسازي کمتر به پلاتو مي روم چراکه معتقدم دوربين بايد در پياده رو، جاده و ميان مردم باشد.»

کارگردان فيلم «محاکمه در خيابان» در پاسخ به اين سوال که «آيا آرمان هاي مسعود کيميايي و نگاه او به قضايا واقع بينانه است يا ناشي از حسرت»، گفت؛ «صدا و تصوير اين فيلم به روز است و هرچه بخواهيم اين اثر را به فيلم هاي قبلي من و زمان هاي گذشته ربط دهيم، امکان پذير نيست. قطعاً کسي که به اين شيوه فيلم مي سازد نمي تواند انسان خالي از آرماني باشد، اما شيوه نگاه کردن به آرمان ها بر اساس زمانه تغيير مي کند. اکنون نگاه به آرمان تغيير کرده چراکه خود آرمان هم تغيير کرده است. حال در چنين شرايطي اگر هنرمندي بخواهد کماکان سر آرمان هاي قبلي هم بماند قطعاً نمي تواند به روايت روزگار خود بپردازد.» اين کارگردان سينما در بخش ديگري از جلسه با اشاره به پلاکاردهاي مشابهي که بر سردر سينماهاست، ادامه داد؛ «اين پلاکاردهايي که شما اکنون در سردر سينماها مي بينيد در اغلب موارد به گونه يي است که سه يا چهار چهره خندان در آن مشاهده مي شود. بنده نمي دانم اصلاً به چه دليل اين پلاکاردها را عوض مي کنند چراکه اگر اسم ها و صورت هاي آنها را عوض کنند در اکثر موارد پوسترها و پلاکاردهاي فيلم يک شکل است.» او يادآور شد؛ «پيشنهاد وزارت ارشاد براي پلاکارد فيلم من هم به گونه يي بود که گويي هنر از سينما گرفته شده است، حال آنکه در فيلم هايي مانند «خاک» به ياد دارم که چقدر زنده ياد مميز يا آيدين آغداشلو براي اين پلاکاردها زحمت مي کشيدند و اين کار براي آنها اهميت داشت.

اکنون من پوستر «ردپاي گرگ» را که در آن زمان اجازه چاپ نگرفته بود، در خانه ام به عنوان يک اثر هنري نصب کرده ام.» کيميايي در بخش ديگري از اين جلسه در پاسخ به سوالي پيرامون ساخت فيلم اکشن بار ديگر تاکيد کرد؛ «در شرايط فعلي فيلم جدي ساختن و کارگرداني فيلمي که ديگران را نخنداند امري بسيار سخت و دشوار است و شايد اکنون بيش از سه يا چهار نفر نباشند که به اين شيوه فيلم مي سازند، حال اگر کسي از ما بخواهد که اکشن هم بسازيم کمي بي انصافي است.» کارگردان «محاکمه در خيابان» در پاسخ به سوالي مبني بر بدبيني اين اثر به زنان توضيح داد؛ «بهتر است وارد ماجراهاي اين گونه نشويم که ديگر نتوانيم بگوييم در جامعه خيانتي صورت مي گيرد.

اين اثر نگاهي به جامعه است و ما به دنياي زن و مرد و رابطه آنها نگاهي اجتماعي داريم و خود اين اثر گوياي اين است که مرا اين گونه نگاه نکنيد، چراکه موضوع بسيار وسيع تر است.» کيميايي در پاسخ به سوال ديگري مبني بر اينکه «کي قهرمانان شما غيرت خود را بدون چاقو بيان مي کنند»، اظهار کرد؛ «آيا در کشور جهان سوم غيرت بدون چاقو هم معنا دارد.» به گزارش ايسنا، اين کارگردان در پاسخ به سوال ديگري مبني بر تعريف نشده بودن شخصيت هاي «محاکمه در خيابان» هم توضيح داد؛ «فکر مي کنم اگر قرار بود شخصيت ها بازتر از اين باشند، ديگر فيلم به هيچ عنوان اجازه اکران و نمايش نمي گرفت.»

کيميايي در بخش ديگري از اين نشست و در پاسخ به مطلبي که در شباهت هاي اين فيلم و «قيصر» و برخي آثار ديگر او تاکيد داشت، عنوان کرد؛ «به هيچ عنوان اين فيلم شبيه هيچ يک از آن فيلم ها نيست.» او در پاسخ به سوال ديگري مبني بر اينکه چرا فيلم به شيوه سياه و سفيد ساخته شده و آيا نمي شد اين اثر از ساخت رنگي بهره ببرد، عنوان کرد؛ «چرا مي شد، اما خود داستان و اين نگاهي که اين فيلم به دو ساعت از بعدازظهر تهران دارد سياه و سفيد است و رنگي در آن نيست.» در بخش پاياني اين جلسه کيميايي در پاسخ به سوالات متعددي که نظرات مختلفي را درباره فيلم هايش مطرح مي کردند، گفت؛ «من براي کسي فيلم مي سازم که با من هم نفس است.»

در بخش هاي ديگري از اين نشست رضا يزداني (خواننده)، اکبر معززي (دستيار کارگردان) و ايفاکننده برخي از نقش ها، شبنم درويش و محمد مويد (از بازيگران فيلم) و اسحاق خانزادي (صدابردار) اين اثر هم به ذکر توضيحاتي درباره ساخته جديد کيميايي پرداختند.

سینمای ما- بازتاب گسترده برگزاری اولین مراسم فرش قرمز سینمای ایران توسط سایت سینمای ما همچنان ادامه دارد. روزنامه‌های یکشنبه با تیترها و گزارش‌های مختلف درباره این اتفاق ویژه سینمایی نوشتند و چند روزنامه هم خبر اصلی صفحه اولش را به این برنامه اختصاص داد. تیترهای چند تا از روزنامه‌ها درباره مراسم را در زیر می‌خوانید:

روزنامه امتیاز: کسی برای کیمیایی در کن فرش قرمز پهن نمی‌کند

روزنامه اعتماد: در سینمای محله کودکی مسعود کیمیایی برگزار شد: فرش قرمز برای محاکمه در خیابان

روزنامه حیات نو: افتتاحیه به شیوه هالیوود: فرش قرمز برای کیمیایی پهن شد

روزنامه فرهیختگان: مراسمی برای اکران بیست و هفتمین فیلم کیمیایی: فرش قرمز در خیابان

روزنامه بانی فیلم: شب باشکوه کیمیایی

روزنامه تهران امروز: محاکمه در خیابان روی فرش قرمز

روزنامه ابتکار: افتتاحیه محاکمه در خیابان

روزنامه فرهنگ آشتی: آغاز محاکمه روی فرش قرمز

دارا و ندار

film2000 — Thu, 17 Dec 2009 17:31:15 GMT

اینم پوستر فیلم نوروزی ساخته ی مسعود ده نمکی

میخوام از کثافتی مثل تو پاک شم.....

film2000 — Wed, 16 Dec 2009 06:07:18 GMT

سلام

امیدوارم تو این مدت رفته باشید فیلم آقام کیمیایی و دیده باشید "محاکمه در خیابان"

فیلم خوبیه البته برخی وبلاگ نویسان نسبتا محترم یه چیزهایی نوشته بودند که ما خوشمان نیومد

مثلا این:

بانگ ایران، یوسف سیفی- وقتی فیلم شروع شد ، بی اعتنا به نقدهای پر سوز و گدازی که درباره آن خوانده بودم، برای دیدن صحنه یا دیالوگی که نقد منتقدان را در ذهنم خنثی کند، لحظه شماری می کردم، اما تا انتها و حتی تا لبخند مضحک و مصنوعی راننده آژانس که به تیتراژ پایانی وصل می شد ، ناامیدی هایم از مسعود کیمیایی یک به یک روی هم انباشته شدند و با همه آنها، صندلی سینما را ترک کردم.
“محاکمه در خیابان” داستان غم انگیزی است، خاصه وقتی مرگ یک فیلم ساز را هنگامی به نمایش می گذارد که مسیر درب خودرو تا سالن نمایش را روی فرش قرمز طی می کند و هیچ به روی خودش هم نمی آورد که آنچه خلق کرده مرثیه مرگ او تنها نیست

و این واقعیت دارد که سینمای مسعود کیمیایی جزئی از سینمای پر مخاطب ایران است که امروز داغ دار تیزی‌ها و کلاه‌شاپو‌های آقا مسعود است که هیچ کدام سر جای خودشان نبودند.
پولاد کیمیایی شاید چهره مناسبی برای لات بودن داشته باشد و محمد رضا فروتن شاید به عنوان مردی که زنش به او خیانت کرده و بچه را هم با خودش برده (شب یلدا) و… مناسب باشد، اما اینبار هیچ کدام جای اصلی خودشان بازی نمی کردند.
دیالوگ های پولاد و حالتی که به صورتش می داد اصلا مال او نبود و حق داشت که نقشش را مصنوعی ایفا کند یا همان صحنه آخر فروتن، آنجایی که نفس های آخرش را می کشید و آن دیالوگ ناموس پرستانه نابجا با تاکیدات مصنوعی بر حروف “م” و “گ” و “ن” …
نگار فروزنده و همکارش در نقش فیلمبردار مجالس برای گرفتن پولشان به دفتر آقای نکویی یا همان فروتن خودمان میروند و با دفتری مواجه می شوند که به جر سرایدار کس دیگری در آنجا زنده نیست و آقای نکویی هم ورشکس شده. اما موضوع مهم اینجاست که یا مسعود خان حوصله نداشته و یا بیش از حد پیر شده است که یادش رفته که سیگار سرایدار چرا از ابتدای ورود نگار و دوستش چندین بار دراز و کوتاه شد و ما ندیدیم که او سیگار جدیدی روشن کند و در پایان صحنه نیز وقتی آقای نکویی با آن اداها و لباسهای مسعود کیمیایی، دست سرایدارش را می فشارد، اندازه سیگار او دقیقا همانیست که در ابتدای صحنه بوده است.
اینجا هم کیمیایی قهرمانش را می‌کشد، یعنی یکی را می کشد و آن دیگری را لجن مال می کند که ای کاش دومی در راه بازگشت به تالار عروسی تصادفی، چیزی می کرد و می مرد. منظورم امیر است یا همان پولاد خان، چراکه هیچگاه با مرام ها و رفیق بازها تا این حد کودن و احمق نشان داده نشده بودند که آقا مسعود زحمتش را کشید.
و آن آقای شریک آقا نکویی که شریکش را کشته و حالا می خواهد با همسر و فرزند او برود آنسوی آب ها که مورد خیانت زنی قرار می گیرد که تا چند لحظه پیش فاسق او بوده و اساسا فروتن را برای همین کشته است ، آنجایی که زن خیانت کار که با بازی نیکی کریمی ایفا شده است، با پولها فرار می کند. و مرد فسق و قاتل نیز به دام پلیس می افتد، اما اینکه پلیس ها از کجا فهمیدند که او فاسق و قاتل و دزد ناموس است در هیچ کجای فیلم معلوم نمی شود.
اصلا حالا که فکر می کنم این فیلم آقای کیمیایی یک “پست مدرن چاله میدونی” است که با نگاه سنتی ما خوانایی ندارد. خب شاید کیمیایی هم حق داشته باشد که فیلم پست مدرن بسازد.
و آن همه کلوزآپ از چشمان پر از اشک که اگر حذف اش کنیم “محاکمه در خیابان” تبدیل به یک فیلم کوتاه می شود!
به هر حال اگر هوس کردید که به آن ۳۰۰ میلیونی که معلوم نیست برای چه جمع شده، رقمی اضافه کنید، یادتان نرود که روزنامه‌ای، مجله‌ای، کتابی، … با یک عدد چراغ قوه همراهتان باشد.

بخواندید .فکر کنم این اقا یه خورده درگیری داره با خودش که آقام کیمیایی و اینجوری کوبیده .

حالا به هر حال توصیه میکنم این فیلم سیاه و سفید .که سفیدش درست تره. را ببینید و به دیالوگ های تو پرش هم بتوجهید .یعنی توجه کنید.

تسلیت

film2000 — Tue, 03 Nov 2009 16:56:52 GMT

مرگ نا بهنگام هنر مند عزیز کشورمون "مسعود رسام" را به اهالی هنر و کلیه دوست دارانش و به خانواده عزیزش تسلیت عرض میکنم

روحش شاد

تبریک به کارگردان

film2000 — Sat, 17 Oct 2009 13:05:47 GMT

سلام

از بابت اینکه یه مدتی نبودم عذر تقصیر

یه تبریک گرم به ابراهیم حاتمی کیا بابت رفع توقیف "به رنگ ارغوان" برید نوروز۸۹ببینید حالشو ببرید

یه متاسفم به مسئولین بی لیاقت کشورم بخاطر ممنوع الخروج کردن فاطمه معتمد آریا .

۲۸مهر روز میلاد بانو حضرت معصومه و روز من به تمام دختر ها تبریک میگم

پیش پیش

سالن همایشهای برج میلاد ۲۸ مهر جشنی بر پا کرده

امیدوارم بیایید و بازم

حالشو ببرید.

وای وای وای دلم

film2000 — Fri, 17 Jul 2009 14:11:48 GMT

سلام

ضمن عرض تسلیت به مناسبت فوت هنرمند پیشکسوت کشور فرخ لقا هوشمند

میخواستم بگم شرمنده میکنید به خدا

آخه این همه نظر .باورش سخته

ایندفعه از این ورا رد میشدین یه نظری هم مرحمت بفرمائید

ثواب داره بخدا

در چشم باد هر جمعه 10pm

film2000 — Sun, 12 Jul 2009 13:31:18 GMT

سلام

همه فرزندان من واقعا جالب بود مخصوصا برای ماها که میدونستیم یکبار دیگه پدر خانمی و مادر خانمی و کنارهم میبینیم .

ولی از اون گذشته

به شما توصیه میکنم سریال موفق "در چشم باد" و از دست ندید حتی یک پلانشو

در چشم باد یکی از موفق ترین مجموعه هاست .حالا که بعد از چندین سال زحمت تولیدش داره پخش میشه ببینید و لذت ببرید . از الان بگم براتون بازی پارسا پیروزفر .رضا شفیعی جم . اکبر عبدی . ماه چهره خلیلی .کامبیز دیرباز .سحر جعفری جوزانی (دخت کارگردان). ...و باقی بازیگران این مجموعه عالیه

نیوشا ضیغمی اولین بازی خودشو در این مجموعه ارائه داده .جالبه نه؟ نه و نهنگ خاکی

تسلیت از عمق وجودم...

film2000 — Fri, 26 Jun 2009 12:52:18 GMT

مایکل جکسون

سلطان پاپ جهان درگذشت

من که عزای عمومی اعلام کردم .

مایکل جکسون در سن ۵۰ سالگی در کما رفت و درگذشت

خدایش بیامرزد

مایکل جوزف جکسن

(زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۵۸، درگذشته ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹) موسیقیدان، سرگرمی‌ساز و بازرگان آمریکایی بود.

فرزند هفتم خانوادهٔ جکسن، او فعالیت حرفه‌ای خود را در عرصهٔ موسیقی از سن ۱۱ سالگی بعنوان یکی

از اعضای گروه جکسن فایو آغاز نمود و در حالی که هنوز عضوی از گروه بود، در سال ۱۹۷۱ کار خود

را به عنوان یک تک‌خوان شروع کرد. او را سلطان پاپ می‌نامند، پنج آلبوم از آلبوم‌های استودیویی او

جزء پر فروش ترین آلبوم‌های جهان هستند: Off the Wall (جدا از بقیه)،

Thriller (دلهره آور)، Bad (بد)، Dangerous (خطرناک)، HIStory (تاریخ).

در اوایل دهه هشتاد میلادی، او به عنوان برترین نماد موسیقی مردمی (پاپ)، و اولین سرگرمی ساز آمریکایی آفریقایی تبار شناخته شد که موج قدرتمند و ساختار شکنی عمیقی را بنیانگذاری نمود، آغاز این موج از شبکهٔ MTV بود. محبوبیت موزیک ویدئوهای او مثل، «Billie Jean» (بیلی جین)، "Beat It" (بزن به چاک) و "Thriller" (دلهره آور)، باعث تحول ساختار موزیک ویدئو به صورت یک فرم هنری و ابزار تبلیغاتی شد، و شبکهٔ تازه تاسیس MTV را به شهرت رساند. در دههٔ نود نیز ویدئوهایی مثل «Black or White» و «Scream»، آثار جکسن را به طور مداوم در لیست برنامه‌های اصلی MTV قرار داد. جکسن با اجراهای روی صحنه و موزیک ویدیوهایش، حرکات تکنیکی پیچیدهٔ رقص مثل روبات و مون واک را به محبوبیت رساند. شیوهٔ منحصر به فرد او در موسیقی و سبک آوازش، تعداد بیشماری از هنرمندان هیپ هاپ، پاپ و آر اند بی معاصر را تحت تاثیر قرار داده‌است.

او توسط بنیاد و تک آهنگ‌های خیریهٔ خود، و پشتیبانی ۳۹ جنبش خیرخواهانه، میلیون‌ها دلار برای اهداف خیریه وقف یا جمع آوری کرده‌است. با این وجود ابعاد دیگر زندگی شخصی او، همچون ظاهردر حال تغییر و رفتارش, سبب ایجاد جنجال‌های غرض ورزانه‌ای شد که به چهرهٔ مردمی او صدمه زد. او در سال ۱۹۹۳ متهم به سوء استفادهٔ جنسی از کودکان شد. اما پلیس تحقیقات جنایی را به دلیل عدم وجود شواهد کافی متوقف نمود و جکسن هرگز دستگیر نشد. پس از آن او دوبار ازدواج کرد، پدر سه فرزند شد و تمام این‌ها جنجال بیشتری ایجاد نمود. از اوایل دهه نود نگرانی‌هایی دربارهٔ وضعیت سلامتی او وجود دارد و از اواخر دهه نود اخبار ضد و نقیضی در بارهٔ وضعیت مالی این خواننده گزارش می‌شود. در سال ۲۰۰۵ جکسن بدلیل اتهامات بیشتری مربوط به سوء استفادهٔ جنسی و چند اتهام دیگر محاکمه و تبرئه شد.

او جزو تعداد معدودی از هنرمندان است که برای بار دوم به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافته‌است. از دستاوردهای دیگر او می‌توان به ثبت رکوردهای بیشمار در لیست رکوردهای جهانی گینس، از جمله عنوان "موفق ترین سرگرمی ساز تمام دوران هاً, ۱۳ جایزهٔ گرمی, ۱۳ تک آهنگ شمارهٔ یک سولو__ بیشتر از هر هنرمند مرد دیگری از زمان پایه گذاری جدول صد اثر برترــــ و فروش بیش از ۷۵۰ میلیون واحد در سراسر جهان اشاره کرد. در صنعت موسیقی جایزه‌ای نمانده که جکسن به خانه نبرده باشد. همچنین او یک تاجر بسیار زیرک است, بسیاری او را یک نابغه در تجارت توصیف کرده‌اند و هیچ هنرمندی از نظر وسعت توانایی کنترل امور مالی و تجاری با او قابل مقایسه نیست. تقریبا چهار دهه‌است که کنکاش‌های بسیار موشکافانه در زندگی خصوصی جکسن همراه با دوران فعالیت درخشانش، او را جزئی از فرهنگ مردمی کرده‌است. او به عنوان یکی از مشهورترین مردان جهان شناخته می‌شد.

او در روز ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ ، به ایست قلبی دچار شد و به کما فرو رفت . او به سرعت به بیمارستان انتقال یافت اما با وجود تلاش تیم پزشکی برای بازگرداندن تنفس او، درگذشت.

تولد تولد تولدش مبارک

film2000 — Mon, 22 Jun 2009 13:47:30 GMT

این ماه خیلی تولد داشتیم نمونه اش همین تولد استاد بزرگوار

عباس کیارستمی

که امروز روز تولدشونه

پس همه با هم " تولد تولد تولدت مبارک"

"بیا شمع ها رو فوت کن تا صد سال زنده باشی"